Archive for มกราคม, 2011

เขียนกลอนนี้ที่บ้านเมื่องานว่าง
ด้วยอ้างว้างหัวใจเกินไขขาน
จึงเรียงถ้อยร้อยพจน์เป็นบทกาญจน์
แล้วฝากถึงหญิง…เพื่อนคนไกล

ว่าหัวใจใฝ่คะนึงถึงใครอยู่
ว่าอยากรู้ใจนั้นสุขหรือทุข์แสน
ว่าแม้นจะอยู่ห่างต่างดินแดน
ยังหวงแหนห่วงหา…อนาทร

กาลเวลานานเนิ่นเกินจะนับ
ไม่ได้รับรู้ข่าวเหมือนคราวก่อน
จากคนไกลใจเหงา..เฝ้าอาวรณ์
คนเคยอ้อนอยากออดอ้อน
เหมือนก่อนเคย

หากว่าใครคนนั้น..ในวันนี้
ยินวจีที่ย้ำพร่ำเฉลย
วรอย่าปล่อย คนรอ ให้ท้อเลย
ช่วยเอื้นเอ่ยเผยความซึ่งถามที

ส่วนคนอยู่ที่นี่วันนี้เหงา
มีสุขเศร้าเคล้าคละเกินผละหนี
แต่อะไรไม่สำคัญเท่าวันนี้
ดวงฤดีคิดถึงใครมากมาย…เอย

ได้โปรดเรียกหาฉัน

เมื่อเธอเศร้าเสียใจ และร้องไห้

ฉันจะรีบไปในทันใด

ก่อนที่น้ำตาหยดต่อไปจะร่วงริน

ตลอดปี มีฤดูกาลหมุนเวียน

แต่ในใจฉันมิเคยแปรเปลี่ยน

ความรู้สึกปรารถนาดีที่มีต่อเธอ

ไม่เคยมีคำว่าสายเกินไป

ที่จะรัก

แต่อาจจะสายเกินไป

ที่จะเริ่มต้นรัก..อีกครั้ง

ถ้ามัวแต่เป็นทุกข์กับสิ่งที่ไม่มี

เธอจะไม่เห็ณคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่

ถ้าวันใดชีวิตดูยากเย็นนัก

จงทำตัวง่ายๆกับชีวิต

มีความสุขกับตัวเอง

แล้วจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำ

และจะมีความสุขกับคนที่เธออยู่ด้วย

ถ้าต้องการการยอมรับ

เราต้องยอมรับคนอื่นก่อน

ถ้าต้องการความเชื่อถือ

เราต้องเชื่อถือคนอื่นก่อน

ถ้าต้องการความรัก

เราต้องรักคนอื่นก่อน